“Vandag was die beste dag... Ons het die hele middag gery... Die water was koud, maar wie gee om? Die son brand, maar ons is Standard 5!” - Februarie 1998
As ek vandag my oë toemaak en aan Februarie 1998 dink, sien ek nie klaskamers of handboeke nie. Ek sien die skittering van die middagson op ’n chloorblou swembad en die stofwolkies wat agter my fiets opskiet.
Daar is ’n spesifieke tipe vryheid wat jy net op ’n fiets beleef. In ons klein dorpie was jou fiets jou paspoort. Ek, Nadia, Anna en Lily was soos ’n klein bende op wiele. Ons het nie gewag vir ma of pa om ons iewers heen te ry nie; ons het net ons handdoeke oor ons skouers gegooi, die "kickstands" opgeskop en gery tot waar die pad ophou en die avontuur begin.
Die hitte van die Noord-Kaap was nie iets wat ons gekeer het nie. Dit was die rede waarom ons geleef het. Ons het gejaag teen die bultjies op, die wind (hoe warm ook al) in ons gesigte, met die absolute wete dat die middag aan ons behoort.
En dan... die swembad. Nie enige swembad nie. Die polisieklub se swembad!
Daardie oomblik wanneer jy van jou fiets afspring, jou skoene van jou voete skop en die koue water tref. Dit was die klankbaan van daardie somer: die geskree van kinders, die geruik van sonbrandolie en die smaak van ’n koue vries-outjie (daardie lang, gekleurde ysies in die plastiekbuisies) wat jy by die snoepie gekoop het. In die water was ons almal gelyk. Daar was geen "Queen Bees" of skoolwerk nie; net die kompetisie oor wie die langste onder die water kan bly of wie die grootste "bomb" kan gooi.
Tussen die swem en die lag deur het ons op ons handdoeke gelê en bak, ons hare nat en deurmekaar. Dit was hier waar die drome gedeel is. Ons het gepraat oor die kamp wat kom, oor watter seuns eintlik "oukei" is, en oor hoe ons nooit, ooit wil grootword nie.
In daardie oomblikke het die wêreld blink en nuut gevoel. Die sorge van "wie hou van wie" en die drama van skoolbriewe het vir ’n paar uur verdwyn. Ons was net kinders van die son, vry en onstuitbaar.
As ek vandag terugkyk, besef ek dat daardie middae die "battery-laaier" vir my siel was. Ons leef vandag in ’n wêreld van skerms en binnenshuise gemak, maar daar is iets aan die rou energie van buite speel wat geen toepassing op ’n foon kan vervang nie.
Daardie dapperheid waarvan ek vantevore gepraat het? Dit het daar in die swembad en op die fietse gegroei. Dit was die dapperheid om vinniger te ry, dieper te duik en harder te lag. Soms vergeet ons as volwassenes om net in die water te spring sonder om eers te voel hoe koud dit is.
Februarie 1998 het my geleer dat, selfs wanneer die lewe ingewikkeld raak, daar altyd ’n plek is waar die son skyn en die water reg is. Jy moet net jou fiets kry en soontoe ry.
Comments
Post a Comment